Kaçak Marlboro Sözleri

resimler kesti kopuk film şeritleri

duvara yapıştırdı kapıyı kilitledi

sanki 24 yıl başkası kullandı

vücut neyde varlık bulduysa işte o bedeni

gidememek bir delinin hoparlör sesi

gidemedi döküldü yere apoletleri

bir katilin tatlılığı gibi en azami

en içe dönük en dışa sönük en acemi

yüzünde hep bir hüzüntü bunda sana tarama

susmak bir çeşit zina

barınamazdı sesinde hiçbir nota

alınamazdı istenen şeyler hepsi orda

5 dakika son istasyon başka durak yok

son bi tek dal sigara yaktı artık gidiyo

arta kalan tonca yükten bolca zaman

yaklaşırken vagonlar biran duraksadı zaman

ve o , baldırlarında uzun süvet çizme

kaldırımda upuzun , kopkoyu bir sima

buldu iki çift göz birbirine aldırışsız

bakışlar arasında kaldırım karşısında

hiç bişey konuşmazlar , -buna paradox diyorlar- , sigarası tütmeye devam eder , bitene kadar..

saçların sararmış yüzün yazılmış bir sonbahar serinliği , çizgisiz ve eğri

bunları duyunca gözyaşları eşliğinde bir adım uzaklaştı ve başını eğdi

gözlerini çamurlu bir paspasla sil , pasta adam yaptı gayri gidilecek bi liste

bu kapanış temizliğinde çekildiğini gör bir denizin son kez ve beni izle

söylemedi sembolik şeyler, sembolik diye

geçmişin koleksiyonlarından ardiye, evin bahçesinde var diye

gece gündüz nöbet tuttu hem de kaç vardiye

bekledi gel al diye

kutusunda kaldı hediyen uykusundan ayaklandı uyandı bir gece

bir çakmak ve biraz benzin almak için eline

ve yazmak son kez kendine bi mektup senin elinden..

gel ruhumu çal hüzün kesesi bedenim

ama parmak izi bırakma

hırsızıma minnet bul onu

kaçak marlboro

iç denizi yeşil gözlerin içimde anımasdığım el değmemiş bi mevsim ılık bi iklim

bir zamanlar tiryakisi olduğum o sözlerin herbirini tek tek içime giydim

hangi kahpe o dudağını öptü de bilmem kaç defa dudağıyla rujunu silmiş

hangi hırsız çaldı seni, ne parfümü? hangi marka? esansı kalıcı belli ki sinmiş!

yok dersen hayaletler gezerdi evin üstünden çalınca kapım heyheylenirdim

görsem bir çift sokaklarda el ele gezen küfrederdim onlara özlerdim seni

bir güvercin çırptı kanat boşlukta da yıllarca bir tek onu kendim besledim

kalma çocukluktan sakat karabasan bile döndü bana ama sen dönmedin

kapatırdı çığlığın herşeyi ilaç dikiş tanı merkezi, gittim tanı herkesi

kalabalıkta kaybolunca duyduğum uğultu tanrı şahit bulduğum en güzel kadın sesi

bedenler birbirine çarpınca çıkan seste gövde ve gölge düştü enseste

bir adamın yanlızlığına dair her beste , çiçek çöllerinden bir çiçekten deste

dedi neyse yosun tutmuş hatıran çürükleşmiş algoritma artık bitti

demedi hoşçakal son defa bile olsa geriye hiç bakmadan vagona bindi

gel ruhumu çal, yüzün kesesi bedenim

ama parmak izi bırakma

hırsızıma minnet bul onu

kaçak marlboro