Demirden Leblebi Sözleri

Söylenmese de olurdu

Ama şimdi söylemek

Söylemek istiyorum

Belki kalbin kırılır

Gözyaşına boğulursun

Gözyaşını sakla

Ben ölürsem ağla

Bunu senle hiç

Hiç konuşmadık biz

Tek tanığım sen

Tek çarem sendin

Beni anlamak istemez miydin

Bu acıyı ben tam yüz sene taşıdım

İçimdeki bu acıyla hamal gibi yaşadım

Şimdi bana sarıl

Sadece sarıl

Ve lütfen artık beni dinle

Lanet olası bir gündü

Kapı açıldı ve o geldi

Yüzünde pis bir ifade vardı

Koynunda yılan beslediğin o yatakta

Kardeşime süt veriyordum o anda

Doğru odaya daldı

Ve buyurgan bir sesle

Beni yanına çağırdı

Kolumdan çekip

Kucağına aldı

"Otur" dedi kısaca

Evet bu öyle sıradan bir gün değildi

Gözyaşlarını sakla

Ben ölürsem ağla

Sonra "bu yana bakma başını çevir" derken

Elleri bacaklarımda

Geziniyordu anne

"Babacığım yapma" dedim

Bir hayvan gibi soluyordu

İki bacağının arasında

Beni mengeneye almıştı

Sonra nasıl olduysa

Kurtulmayı başardım

Bir odaya kaçtım

Ve o anda sadece haykırıyordum

"Defol defol git burdan"

O kapıyı yumrukluyor

Ben ağlıyorum kardeşim ağlıyordu

Her şey bir kabustu

Her şey bir kabus

Kalbim kırık öleceğim

Bilmem ne halt edeceğim

Benim kalbim yaralı

Bu cehennem azabı

Senin kızın hayatla

İşte böyle tanıştı

"Baba ne demek anne"

Bu kelime bana inan çok yabancı

Çok üzgünüm çok

Çok ne kadar az bir laf

Hiçbirşeyi anlatmaya yetmiyor

Gözyaşlarını sakla

Ben ölürsem ağla

Artık için rahat olsun

Sen bir meleksin anne

Yediğimiz her lokmayı

Kuruş kuruş ödedik

Nasıl ödenirmiş öğrendik

Demirden leblebi

Ne yenir nu yutulur

Bazı şeyler belki

Belki unutulur

Unutmak var ya

Demirden leblebi

Demirden leblebi

Demirden

Kalbim kırık öleceğim

Bilmem ne halt edeceğim

Elimden alınan hayatım

Çalınan masumiyetim

Sıkılıyorsa biri kalkıp bir şey söylesin

Dokuz yaşında bir çocuk

Hayatı böyle tanıdı

Annesinin sütü

Babasının çükü

Bu çocuk senin kızındı anne