Anneme Söylemeyin Sözleri

(Zahr`iyan)

Tam 14 yaşındaydım atıldığım gün sokak kapısına o gün bugün

Takıldı tellere uçurtması anneme söylemeyin ağladığımı

İstismar etti gönlümü kör oldu kalbim unut tebessümü

Bilmesin kelepçelerle indiğimi ekipten anam görmesin

İstemezdim böyle olmasını baba dövdü kemerle her gün beni

Git para bul ya da eve gelme dedi rakı şişesine sattı bizleri

Bayram sabahı sirenler çalar kuytu köşeye sıkıştı serseri

Pencereden insanlar bakar kelepçelerle utanma serseri

Gözlerim ıslak ve nemli yaşlı bakar bazen ayna kirli

Kaybettim yolumu vedalaştım genç yaşımda adı kederli ah dertlim

Gece lambası bir de kaldırımı üşüyünce sarıldığı düşleri var babadan yadigar ve şarabı

İç çekmekle geçirdim saniyeler çürüttü ömrümün fidanı açtığımda solmuştu yüzü asık

Buğulu camlarımın ardı virane mutluluk ulaşamıycağım kadar uzak ölümden bir adım ötede

Anneme söylemeyin ağladığımı durmaz ağlarım ben her gece..

(telaş)

Taşım altı sokakların altını üstüne getiren o velet benim

Pedere verdi haberi komşular aşırdığım o şeyleri tek tek ödedim

Odamın ışığı bir anda söndü sonra sert bi tokatla kapandı gözlerim

Ellerimde bilyeler sokakta yandı düşleri o sabahı beklerim

Anam affetsin beni ona layık bir evlat olamam hiç bir zaman

Gönül ah çeksin genç yaşında yolcu ettiler veledi mapustan

Keder kokan kaldırımlarda büyüdü bak evladın anne nerdesin

Ellerimi bırakmaz dediklerimdendin anne söyle nerdesin

Çoğu gece tek başıma bakarak odamın duvarlarına düşünürüm hayatımı

Yıllar yılı derim harcamışım onca boş şeylere çok zamanımı

İstanbul kara bi delik gibi seni beni çeker içine gözünü yumma

Bunca koşuşturmaca içinde sen de kovala karanlık hadi durma

Bilekte kelepçelerle gördü beni sevdiklerim yaşlı gözleri

Yürüdüğüm yağmurlu caddelerde kafamda giderken ki sözleri

Delikanlı çocuk için hep mi buruk yaşam hızlı biraz geçmişi sil

Bundan gayrı kimse aramasın o küçük büyüdü ve oldu serseri